Głowno to jedno z najpiękniejszych miast w województwie łódzkim. Kiedyś było popularnym kurortem
Początki Głowna jako miasta sięgają 24 października 1427 roku, kiedy to książę mazowiecki Siemowit V, na prośbę możnowładcy Jakuba Głowińskiego, nadał osadzie prawa miejskie na zasadach prawa chełmińskiego. Już wcześniej, w 1420 roku, konsekrowano tu kościół ufundowany przez Głowińskiego.
Historia nie oszczędzała miasta. W 1504 i 1522 roku Głowno trawiły pożary, po których królowie nadawali mieszkańcom zwolnienia podatkowe. Prawdziwe spustoszenie przyniosły jednak potop szwedzki i rokosz Lubomirskiego, w wyniku których w 1676 roku miasto liczyło zaledwie 34 mieszkańców. Kolejne dekady to najazdy wojsk szwedzkich i saskich oraz zaraza w 1710 roku. W połowie XVIII wieku, za sprawą właściciela Baltazara Ciecierskiego, do miasta zaczęli napływać osadnicy żydowscy, co trwale zmieniło jego krajobraz etniczny.
W 1870 roku Głowno utraciło prawa miejskie, by odzyskać je w 1925 roku. W okresie międzywojennym, dzięki walorom przyrodniczym, miasto stało się popularnym kurortem dla mieszkańców pobliskiej Łodzi. Powstały wówczas liczne drewniane wille i pensjonaty, a do miasta przyłączono tereny rekreacyjne, nazywane m.in. Nowym Otwockiem i Nowym Zakopanem. Okres II wojny światowej to czas niemieckiej okupacji i tragiczna historia getta, zlikwidowanego w marcu 1941 roku.
Głowno może poszczycić się wieloma cennymi zabytkami, które przetrwały próbę czasu. Wśród nich znajduje się chroniony prawnie XIX-wieczny układ urbanistyczny centrum, będący przekształceniem średniowiecznego układu lokacyjnego.
Do najstarszych zachowanych budynków należy prawdopodobnie drewniana karczma „Ostatni Grosz” z 1740 roku. Warto zwrócić uwagę również na zespół dworsko-parkowy „Zabrzeźnia”, którego centralnym punktem jest dworek z 1840 roku, obecnie siedziba Rady Miejskiej. Innym reprezentacyjnym obiektem jest Pałacyk Jabłońskich z lat 1905–1906, w którym mieści się Muzeum Regionalne.
Na liście zabytków znajdują się także obiekty sakralne, w tym kościół parafialny pw. św. Jakuba Apostoła, odbudowany w latach 1922–1930 w formie rotundy, oraz kościół pw. św. Barbary z lat 1928–1930. Historię rozwoju miasta dokumentują również budynek dworca kolejowego z 1903 roku, zespół fabryczny zakładów Norblina z około 1924 roku oraz modernistyczny gmach Szkoły Podstawowej nr 1 z 1930 roku.
Symbolem miasta jest Dąb Wolności – pomnik przyrody posadzony na Placu Wolności w 1928 roku, w dziesiątą rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości. Uzupełnieniem architektonicznego dziedzictwa Głowna są liczne drewniane wille z przełomu XIX i XX wieku, będące pamiątką po letniskowej przeszłości miasta.
Tak wygląda Głowno, jedno z najpiękniejszych miast w województwie łódzkim [GALERIA]
23
