Łęczyca to jedno z najciekawszych miast w województwie łódzkim. Arabski geograf nadał mu nazwę Nowygród
Początki Łęczycy są ściśle związane z jej położeniem na podmokłych terenach nad Bzurą, które w języku staropolskim nazywano łęgami – stąd, według jednej z teorii, wzięła się nazwa miasta. Inna hipoteza wywodzi ją od plemienia Łęczan, które zamieszkiwało te ziemie. Już w XI i XII wieku Łęczyca była jednym z najważniejszych grodów w Polsce, pełniąc funkcję stolicy prowincji na równi z Gnieznem, Krakowem czy Wrocławiem. Co ciekawe, w 1154 roku arabski geograf Al-Idrisi odnotował miasto pod nazwą N(u)grada, czyli Nowygród.
Prawa miejskie nadano Łęczycy przed 1267 rokiem. W 1352 roku, po śmierci ostatniego księcia łęczyckiego, miasto zostało włączone do Korony Królestwa Polskiego przez Kazimierza Wielkiego. Od XIV aż do XVIII wieku Łęczyca była stolicą województwa łęczyckiego i miastem królewskim, co świadczy o jej wysokiej randze. To właśnie tutaj w 1409 roku odbył się walny zjazd, na którym podjęto decyzję o wsparciu Litwy w razie najazdu Krzyżaków.
O dawnej randze miasta świadczą liczne zabytki, które przetrwały do dziś i są wpisane do rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa.
Jednym z najważniejszych obiektów jest zespół zamkowy, którego początki sięgają XIV wieku. Dziś mieści się w nim Muzeum Ziemi Łęczyckiej. Wśród budowli sakralnych wyróżnia się gotycki kościół parafialny pw. św. Andrzeja z XV wieku oraz cenne zespoły klasztorne – bernardynów z pierwszej połowy XVII wieku i dominikanów, którego historia sięga połowy XIV stulecia. Uwagę przyciąga również klasycystyczny ratusz z lat 1788–1790 oraz XIV-wieczna baszta obronna, pełniąca obecnie funkcję dzwonnicy kościelnej. Architektoniczny krajobraz miasta uzupełniają historyczny park miejski, liczne domy z XIX wieku oraz dawny szpital św. Mikołaja, wzniesiony w 1842 roku według projektu Henryka Marconiego.
Tak wygląda Łęczyca, miasto położone w województwie łódzkim [GALERIA]
16
