Bolimów to jedno z najpiękniejszych miast w województwie łódzkim. Kiedyś był częścią Mazowsza
Historia Bolimowa jako ośrodka miejskiego jest długa i skomplikowana. Pierwsze próby lokacji miasta miały miejsce już około 1370 roku, jednak najprawdopodobniej okazały się one nieudane, gdyż późniejsze dokumenty określają miejscowość jako wieś. Prawa miejskie na prawie chełmińskim zostały ostatecznie potwierdzone w 1519 roku. Wcześniej, w latach 30. XV wieku, nadał je książę Siemowit V.
Po włączeniu Mazowsza do Korony Bolimów stał się miastem królewskim. Swój status utracił w 1870 roku w wyniku carskich represji. Na ponowne odzyskanie praw miejskich Bolimów musiał czekać aż do 2022 roku.
W okresie od grudnia 1914 do lipca 1915 roku w pobliżu Bolimowa przebiegała linia frontu wschodniego. To właśnie tutaj, 31 stycznia 1915 roku, armia niemiecka po raz pierwszy w historii użyła broni chemicznej. Atak z wykorzystaniem bromku ksylilu okazał się jednak nieskuteczny z powodu niskiej temperatury, która uniemożliwiła parowanie gazu.
Do znacznie tragiczniejszego w skutkach zdarzenia doszło 31 maja 1915 roku. Niemcy przeprowadzili wówczas największy na froncie wschodnim atak gazowy, uwalniając 264 tony ciekłego chloru z 12 tysięcy butli. W wyniku ataku życie straciło blisko 11 tysięcy żołnierzy. Kolejne ataki gazowe miały miejsce 12 czerwca oraz na przełomie 6 i 7 lipca 1915 roku.
Bolimów przez wieki był miastem wielokulturowym. Od 1773 roku zaczęli osiedlać się tu Żydzi, którzy z czasem stali się znaczącą częścią lokalnej społeczności. Na początku XIX wieku wzniesiono synagogę, a około 1870 roku założono cmentarz żydowski, który dziś jest jednym z zabytków miasta.
Na liście Narodowego Instytutu Dziedzictwa znajduje się wiele cennych obiektów z terenu Bolimowa. Ochroną konserwatorską objęty jest historyczny układ urbanistyczny z placem rynkowym. Do najważniejszych zabytków należą:
- Kościół parafialny pw. Świętej Trójcy, wzniesiony w latach 1660–1667;
- Kościół filialny pw. św. Anny z 1635 roku;
- Historyczne cmentarze: rzymskokatolicki z XVII–XIX wieku oraz wspomniany cmentarz żydowski;
- Drewniany dom przy ul. Farnej 14, pochodzący z przełomu XVIII i XIX wieku.