Wieruszów to jedno z najpiękniejszych miast w województwie łódzkim. Zachwyca zabytkowym klasztorem
Ślady osadnictwa na terenie dzisiejszego Wieruszowa sięgają około 10 tysięcy lat, o czym świadczą odkrycia archeologiczne, w tym wały obronne grodziska z czasów kultury łużyckiej. Niektórzy badacze łączą początki miasta z zaznaczoną na mapie Klaudiusza Ptolemeusza z II w. n.e. miejscowością Arsonium. Sama nazwa Wieruszów pochodzi od rodu Wieruszów, który przybył na te ziemie ze Śląska.
Prawa miejskie Wieruszów otrzymał w 1368 roku, funkcjonując jako prywatna własność szlachecka. Jego strategiczne położenie na szlakach komunikacyjnych, choć sprzyjało rozwojowi, było również przyczyną częstych najazdów i zniszczeń, szczególnie ze strony książąt śląskich oraz w okresie wojny północnej. W wyniku II rozbioru Polski w 1793 roku miasto znalazło się w granicach Królestwa Prus. Po kongresie wiedeńskim w 1815 roku rzeka Prosna stała się granicą między Prusami a Królestwem Polskim, przez co Wieruszów stał się miastem granicznym, a jego przedmieście Podzamcze zostało włączone do Prus jako Wilhelmsbrück. W 1870 roku Wieruszów utracił prawa miejskie, by odzyskać je w 1919 roku, po powrocie do odrodzonej
Najcenniejszym zabytkiem miasta jest klasztor oo. Paulinów, ufundowany w 1401 roku przez sędziego wieluńskiego Bernarda Wierusza przy drewnianym kościele pw. Świętego Ducha. Od samego początku centralnym punktem świątyni był obraz Miłosierdzia Bożego, nazywany również obrazem Pana Jezusa Pięciorańskiego. Mimo że klasztor spłonął w 1612 roku, cudowny wizerunek ocalał i został umieszczony w odbudowanym kościele.
W 1680 roku biskup Mikołaj Oborski dokonał konsekracji nowej, murowanej świątyni, umieszczając w jej ołtarzach relikwie świętych męczenników. Do dziś wnętrze zachwyca barokowym wystrojem, na który składają się bogato zdobione ołtarze boczne, ambona oraz scena ukrzyżowania w ołtarzu głównym. Kult obrazu był tak silny, że w 1701 roku powołano przy klasztorze Bractwo Pięciorańskie.
Z wieruszowskim klasztorem wiąże się postać o. Augustyna Kordeckiego, bohaterskiego obrońcy Jasnej Góry. Przybył on do Wieruszowa w celach wizytacyjnych i tu niespodziewanie zmarł 20 marca 1673 roku. Paulini zostali zmuszeni do opuszczenia klasztoru w 1864 roku na mocy ukazu carskiego. Wrócili do swojej historycznej siedziby dopiero po blisko 120 latach, w 1983 roku. Ukoronowaniem wielowiekowej historii tego miejsca było podniesienie kościoła do rangi diecezjalnego sanktuarium Pana Jezusa Pięciorańskiego w 2009 roku, jako pierwszej świątyni pod tym wezwaniem w Polsce.
Tak wygląda Wieruszów, jedno z najpiękniejszych miast w województwie łódzkim [GALERIA]
10
