Drzewica to jednak z najciekawszych miast w województwie łódzkim. W XIX wieku stała się sławna dzięki nakryciom stołowym
Historia Drzewicy jest nierozerwalnie związana z jej statusem administracyjnym. Prawa miejskie nadano jej po raz pierwszy w 1429 roku, jednak utraciła je w 1869 roku. Na ponowne odzyskanie statusu miasta musiała czekać aż do 1987 roku. Historycznie miejscowość należała do Małopolski, leżąc na ziemi sandomierskiej. W okresie Królestwa Kongresowego, w 1827 roku, była prywatnym miastem w województwie sandomierskim.
W okresie międzywojennym, w 1921 roku, w Drzewicy mieszkały 1662 osoby, a w miejscowości funkcjonowały kościół katolicki oraz synagoga. Czas II wojny światowej to burzliwy okres w dziejach miasta. W sierpniu 1942 roku oddział Gwardii Ludowej zniszczył tu urząd gminy i posterunek policji. Z kolei 22 stycznia 1943 roku doszło do zbrodni dokonanej przez partyzantów z oddziału Gwardii Ludowej. Po wojnie na rynku wzniesiono pomnik ku czci partyzantów. Od końca XIX stulecia Drzewica jest także siedzibą znanej fabryki nakryć stołowych „Gerlach”.
Drzewica leży na wschodnim krańcu województwa łódzkiego, a jej krajobraz kształtują otaczające ją z trzech stron lasy. Przez miasto przepływa rzeka Drzewiczka, charakteryzująca się naturalnym, meandrującym brzegiem. Jej wody zasilają Zalew Drzewicki o powierzchni 82 ha, który pełni funkcje retencyjne i rekreacyjne. Dodatkowym atutem przyrodniczym jest struga Brzuśnia, której wody cechują się pierwszą klasą czystości.
O bogatej przeszłości Drzewicy świadczą obiekty wpisane do rejestru zabytków. Jednym z najważniejszych jest gotycko-renesansowy zespół zamkowy, w skład którego wchodzą ruiny zamku z lat 1527-1535, a także XIX-wieczny dwór na podzamczu wraz z pozostałościami parku.
Na liście zabytków znajdują się również: kościół św. Łukasza, cmentarz parafialny rzymskokatolicki z połowy XIX wieku oraz cmentarz żydowski z XIX wieku.
Tak wygląda Drzewica, jedno z najciekawszych miast w województwie łódzkim [GALERIA]
12
